Þar sem ég stóð mitt á Chardonnay ekrunni minni, með garðslönguna í hendi, að vökva í þriðja sinn þetta sumarið — fjórða daginn í röð — reikaði hugurinn til heimsóknar sem ég fór í fyrir nokkru til vínbónda í Tessín. Þér fyrirgefst ef þú hefur aldrei heyrt af Tankred Götsch. En ef þú ert nörd í skógarlandbúnaði (agroforestry), kannastu ef til vill við föður hans, Ernst Götsch — upphafsmann syntropískrar ræktunar, þar sem margar mismunandi tegundir vaxa þétt saman. Ég segi kan

Síðustu vikurnar hafa verið þurrar og heitar. Mest af tíma mínum í seinni tíð fer í að vökva ungu vínviðarplönturnar. Í þessari þurrkatíð er nauðsynlegt að vökva þær reglulega svo að þær lifi sumarið af. Á sama tíma skrælnar grasið fyrir kindurnar okkar frá degi til dags. Það sem fyrir örfáum vikum var grænt og safaríkt er núna brúnt og þurrt. Ég á ennþá nokkra bletti sem að duga næstu tvær til þrjár vikurnar en þegar því líkur þarf ég að gefa greiunum hey. Þetta er svo s

Það eru nokkrir staðir á ekrunum sem ég doka alltaf stuttlega við. Ég get ekki sagt nákvæmlega af hverju. Það lítur svo sem allt venjulega út. Vínvið­urinn eru af sömu tegund, jarðvegurinn virðist eins. Og samt er tilfynningin einhvern veginn öðruvísi að standa þar en tuttugu metrum lengra í burtu. Einhvern veginn rólegri. Ég nefndi þetta við eldri kollega sem á ekrur nálægt mínum. Hálft í hvoru bjóst ég við að hann mundi hlægja að þessu en hann kinkaði bara kollinum og sagði

Ég á góðar minningar um vetrarhimininn á Íslandi úr æsku. Ég man eftir því að ganga í skólann á morgnana í desember og janúar. Hluti leiðarinnar að Mýrarhúsaskóla var ekki upplýst og þá voru það aðeins tunglið, stjörnurnar og stundum norðurljósin sem lýstu leiðina. Fyrsta stjörnumerkið sem ég lærði að þekkja var Mjaltarkonurnar þrjár – þrjár bjartar stjörnur í beinni línu sem að mynda belti Óríons. Mjaltarkonurnar eru áberandi á veturna en með komu vorsins hverfa þær. Á vor

Þann 25. mars næstkomandi verð ég með sameiginlegt smakk með þeim félögum Kjartan og Sveini á Hilton Nordica í Reykjavík. Ég baunaði á þá nokkrum spurningum um þeirra athafnir og fékk skemmtileg svör til baka. Viðtalið er hér að neðan. Villibjórinn ykkar er mjög tengdur náttúru Íslands — getið þið lýst ferlinu við að fanga örverur úr landslaginu og hvernig þið veljið staðina sem þið safnið frá? Söfnunar ferlið okkar er þannig að við veljum ákveðinn stað og skiljum þar ef

Ágæta vínáhugafólk, Í síðustu viku heimsótti ungt par mig í kjallarann. Þau voru að leita að stað til að halda trúlofunarveislu með vinum og fjölskyldu. Eftir að ég hafði sýnt þeim kjallarann spurði unga konan mig skyndilega: „Hvernig er að vera í draumastarfinu sínu?“ Ég stóð augnablik orðlaus. Ekki vegna þess að spurningin væri óvenjuleg – heldur vegna þess að ég áttaði mig á því að ég var ekki með neitt svar á reiðum höndum. Á yfirborðinu er þetta auðvitað algjört draum

Þegar ég er spurður hver munurinn sé á lífrænni og lífefldri (biodynamic) vínrækt, þá hef ég – og flestir kollegar mínir – tilhneigingu til að svara með því að telja upp hvað við gerum öðruvísi. Oft er útskýringin tæknileg: við notum örlítið minna kopar á vínekrunum og við notum hornáburð (horn manure BD500) og hornkísil (horn silica BD501). Fyrir marga er það nægilegt svar og samtalið endar þar. En spurningin af hverju við gerum það er miklu áhugaverðari er spurningin um

Ágæta vínáhugafólk, Af og til þarf ég nýjan hrút fyrir litlu hjörðina mína. Fyrir stuttu síðan bættist ungur hrútur að nafni Matti í hjörðina. Þegar ég kynnti Matta fyrst fyrir ánum var hann feiminn og taugaóstyrkur. Kindurnar nálguðust með forvitni, þefuðu af honum og gengu í kring um hann, á meðan hann stóð sem frosinn og vissi ekki hvað hann ætti að gera. Eftir nokkrar mínútur slakaði hann aðeins á og byrjaði sjálfur að þefja af ánum. Allt gekk snurðulaust þar til hann ger